Nieuws
LILA - Literaire Ladder
Het Utrechtgedicht
Verleden Tijd
Links
Contact / Over SLAU
SLAU op Facebook
Blijf op de hoogte!
|
Ellen Deckwitz
Straatnieuws gaat literair met SLAU,
de Stichting Literaire Activiteiten Utrecht
Op de thee bij Ellen Deckwitz
“Poëzie is het grote ontduiken”
Ze beklimt inmiddels vrijwel even vaak een podium als dat ze een kop thee inschenkt. Dichter Ellen Deckwitz (1982) staat al sinds haar zevende levensjaar in de schijnwerpers - op televisie, in het theater en in bekende musicalproducties. En sinds december 2007 staat ze ook haar mannetje als slamkoningin. Na vier finale triomfen komt in december als eerste slammer in de geschiedenis bij het Nederlands Kampioenschap Poetryslam voor maar liefst vier steden uit. Eveneens voor Utrecht, waar ze sinds januari 2009 woont en werkt.
Na haar research master Taal en Cultuurstudies te Groningen verlangde ze - vanwege de vele optredens elders in het land - een alternatief voor de nachttrein naar het hoge noorden. In de Domstad zocht en vond Deckwitz ‘een nieuwe wind’; nieuwe mensen, verhalen en gedichten.
ze knikt en schenkt me thee in, pakt er een foto bij.
Er staan lijnen rond haar mond, ze lacht tussen haakjes.
Ondertussen is mijn teen het gaatje in de sok volslagen
kwijt. (uit Kapotte Sokken)
“Poëzie is het grote ontduiken. De kunst is om te confronteren; je praat via beelden die voor zichzelf spreken en eigenlijk klets je langs de werkelijkheid heen teneinde die werkelijkheid te tonen. Ik wil laten zien hoe sommige dingen - zoals ziekte, dood en trauma’s en vrienden die opeens verdwijnen omdat ze zo nodig kinderen moeten krijgen - vaak verzwegen worden, hoe we dikwijls ons mond houden over wat eigenlijk wezenlijk is. Bijvoorbeeld over hoe mijn grootouders het Jappenkamp waarin zij zaten, beleefden. Alles wat met Japan te maken had, kwam er bij ons thuis niet in. Alleen, het bloed kruipt waar het niet gaan kan.” Dus ontstonden er geen stiltes meer, maar gedichten.
Hij neemt me op schoot, vertelt
over onze soort, de Hades in de aderen
die alles schoonwoedt. Het gat tussen
zijn ogen dat zich vol met inkt zuigt
dat zich sluit. Ik kruip tegen hem aan,
hij knikt, gelooft niet
dat er in een ballpointpunt
ook een kogel zit. (uit De grootvader die ik niet had)
Volgens Deckwitz is poëzie een monoloog. “Desondanks is poëzie communicatief, je toont zelf de dialoog, omdat je de deze met je lezers aangaat.” Tegelijkertijd is schrijven ook bezigheidstherapie,
‘een manier om mezelf - net als met yoga - te vergeten’. Deckwitz vindt het daarnaast ook gewoon ‘kicken’ als ze een beeld maakt: “hetzelfde gebeurt wanneer je heel lang naar wit papier staart en ineens kleuren ziet ontstaan.”
Met poëzie over de dood, het surrealistische, de onpeilbaarheid van de ander en van de taal, ‘gunt ze de lezer een bepaalde blik op de werkelijkheid’. “Ik bied ze de ‘mogelijkheid’ van ‘zo zou het ook nog
wel eens kunnen’. Ik zie poëzie als luxe en ik gebruik gedichten om de kantjes van de werkelijkheid te benoemen. Een gedicht kan troost bieden als je er (h)erkenning in ontdekt. Ik geloof dat je de
wereld alleen met daden kunt veranderen; mijn poëzie wil enkel eye-opener zijn.”
----------
Op zaterdag 26 september om 20.00u brengt de benjamin van het Utrechts Dichters Gilde (UDG), samen met gildecollega’s Alexis de Roode, Chrétien Breukers, Ruben van Gogh en stadsdichter Ingmar Heytze, een deel van haar gedichten in Vredenburg Leeuwenbergh ten gehore. Ook is zij deze maand - ‘een droom’ - op LOWLANDS te bewonderen. Als Ellen Deckwitz niet schrijft of slamt, werkt ze als coördinator voor de Stichting Literaire Activiteiten Utrecht (SLAU).
< terug |