Nieuws
LILA - Literaire Ladder
Het Utrechtgedicht
Verleden Tijd
Links
Contact / Over SLAU
SLAU op Facebook
Blijf op de hoogte!
|
Chrétien Breukers
Op de thee bij...Chrétien Breukers
“Als dichter vermom je jezelf een beetje"
Donderdagmiddag, drie uur. De zon schijnt zacht en - wellicht - in een opwelling (net als zijn dichtregels soms zomaar aan hem verschijnen) wenst dichter Chrétien Breukers (1965) witte wijn. Duidelijk, deze poëet drinkt nauwelijks thee. Tenzij geveld door griep, tenzij het een vriendelijk dan wel beleefd gebod betreft.
Probeer het, wie weet of het bevalt.
Je went er aan, went er heus wel aan;
Went veel eerder dan je had gedacht. (uit het gedicht Gebiedende Wijs, 2006)
We stonden in de keuken. Ik dacht:
‘Straks pak ik haar;’maar pakken deed ik
niet. Mijn handgebaar verplaatste slechts
ijle waterdamp. (uit het gedicht Impasse, 2005)
Breukers twijfelt niet, hij vraagt en toetst want wil begrijpen. Grijpt gretig naar
thema’s als taal, afkomst en plaatsbepaling. Speurt in zijn werk naar zijn wortels, wil
weten waar hij vandaan komt. Dus doorgrondt hij in zijn gedichten ook het gegeven van
genegenheid en vaderloosheid als filosofisch concept. “Liefde is immers ook een vorm
van plaatsbepaling én ontworteling”.
Voor de liefde verliet Chrétien Breukers de hoofdstad en sinds 2000 huist hij met zijn vrouw,
beeldend kunstenares en schrijfster Nicole Montagne, en hun twee dochters Martha (2000)
en Tamar (2003) te Utrecht. Geboren en getogen in het Limburge Leveroy voelt hij zich na
jaren in Nijmegen, Leuven en Amsterdam inmiddels ‘een Limburger die in de diaspora leeft’.
“Ik was achttien en wist niet hoe gauw ik uit mijn geboortedorp moest wegkomen, op zoek naar het
beloofde land. Maar als je ergens weggaat, keer je niet meer terug. De band die bestond kun je niet
herstellen. Teruggaan wordt vervolgens en voorgoed een kunstmatige constructie.”
Genoeg! Mijn toespraak is bij voorbaat lucht
& stilte. Dieper in mijn lege bast woont
zwijgzaamheid. Mystiek voor melancholici. (uit het boek Het beeld van Monsieur Jacques, 2008)
Maar de fascinatie voor het verleden blijft. Vandaar de reis - terug - door de taal.
Breukers benadrukt zijn onophoudelijke zoektocht, beaamt dat dichten filosoferen over emoties betekent.
“Via wat ik schrijf achterhaal ik wat ik eigenlijk denk en voel. Als je je volledig bewust
bent van wat je denkt en doet, hoef je niet meer te schrijven. Poëzie is iets verwrongens; er gebeurt
iets in je leven dat naar beneden zakt, gedachten en gevoelens worden een verhaal, een herinnering.
Sommige mensen twitteren emoties en dat doe ik zelf ook graag, maar ik geef melancholie en weemoed
liever in gedichten weer.”
Ik ben lam en slager, prooi en jager.
Zonder mij bestaat de jager niet.
Zonder mij verlabbekakt de prooi. (uit het gedicht Offerfeest, 2004)
“Ik ben iemand die maar één verhaal vertelt, over mezelf. Woorden verlaten - als een gecodeerde boodschap - vervormd en versleuteld mijn mond. Als dichter vermom je jezelf een beetje, poëzie is mijn masker.”
-----------------------------------------------------
www.decontrabas.com
Chrétien Breukers werkt als redacteur voor het poëzieweblog De Contrabas. Van Breukers verschenen o.a. Vandaag in deze stad (1991), De stoofsteeg en andere gedichten (1999),
Korte geschiedenis van het voorafgaande (2005), Tongebreek & Niemendal (2008).
Tekst: Nadine Ancher
Dit artikel verscheen in juni 2009 in Straatnieuws
< terug |