Nieuws
LILA - Literaire Ladder
Het Utrechtgedicht
Verleden Tijd
Links
Contact / Over SLAU
SLAU op Facebook
Blijf op de hoogte!
|
Column Straatnieuws nav Italiaanse Avond 18/02/2008
Hieronder treft u de SLAU-column aan die in februari in Straatnieuws verschijnt. De SLAU zal voortaan elke maand een column in Straatnieuws verzorgen.
De vrouw als toetje - Column naar aanleiding van De vrouwen van Mussolini – Achter de façade van het fascisme van Frans Denissen.
Wat had Mussolini met vrouwen? Veel. Met veel vrouwen. Zoveel mogelijk vrouwen. En liefst zoveel mogelijk tegelijk. Gehuwde of ongehuwde, mollige of spichtige, hoog intellectuele joodse socialistes en kunstenaressen -zowel mislukte als geslaagde - Franse spionnes, brave boerenmeisjes, Oostenrijkse burgemeesterdochters: het kon gewoon niet op. Van geen enkele andere man in de hele wereldgeschiedenis is het liefdeleven zo schitterend en zo uitputtend gedocumenteerd. Elke middag ontving de Duce zijn dagelijkse damesbezoek in het Palazzo Venezia, het paleis in het centrum van Rome van waaruit hij zijn Italiaans-fascistische wereldrijk bestierde, stipt na de lunch. De vrouw als toetje. Nog geen kopje thee kon er vanaf voor de dames, laat staan een likeurtje. Geen enkele geliefde kreeg ooit iets te eten geserveerd. Hij ontving zijn vriendinnen in de Zaal van de Wereldkaart – een schraal gemeubileerd vertrek, met slechts een bureau en twee stoelen. Plus een kleed. Een groot vloerkleed dat onder zijn bureau vandaan kwam. Op dat kleed ontving hij de habituees. Verse vrouwen mochten horizontaal plaatsnemen in een natuurstenen vensternis, voorzien van een speciaal op maat gemaakt langwerpig geborduurd kussen. Als de bezoeksters na hun `audiëntie` weer naar buiten kwamen, `zagen ze er meestal ernstig en ingetogen uit`, zo meldt een naaste medewerker. Natuurlijk, zij hadden zich gebogen over belangwekkende staatszaken. En waarom zou men de daad niet mogen opvatten als een ernstige en ingetogen kwestie, die liefst zo snel en zo zakelijk mogelijk afgewerkt dient te worden? Wat dat betreft was Mussolini het vermoedelijk eens met de kernachtige definitie van seks die de Britse Lord Chesterfield (die van het bankje) per stichtelijke brief verstrekte aan zijn buitenechtelijke zoon: `Het plezier is kort, de positie ridicuul, de inspanning zonde.` Het enige wat wel eens in het vertrek achterbleef was een haarspeld op kleed of kussen.
Zijn daad was dus kort en sober, maar des te langer en lyrischer waren zijn brieven – en die van zijn vrouwen. `Gelooft U me, in mijn boezem klopt een hart, en geen van varkensvet doordrenkte spons zoals bij die rijen trutten die U op het plein hebben verwelkomd`, aldus Michela C. uit Siena. `In de stad Siena is er een bloem die wacht om geplukt te worden. Laat U haar niet verwelken, want als U naar me toe komt, zult U een heel hartstochtelijke, toegewijde, discrete tuin ontdekken.` Mussolini ontving zoveel liefdesbrieven dat er een speciale afdeling van het ministerie van Binnenlandse Zaken nodig was om al deze epistels te catalogiseren. De stroom werd door speciaal ter zake deskundige ambtenaren gesorteerd in `Brieven van nieuwe vrouwen` en `Brieven van bekende vrouwen`.Een `nieuwe vrouw` moest namelijk van te voren grondig worden gecheckt door politie en geheime dienst. Een standaardprocedure bij elke nieuwe briefschrijfster. En geen overbodige. Want de meeste kwamen aan de beurt. Een loterij met weinig nieten. Ook op papier kon Mussolini zich ongeremd laten gaan: `Denk vannacht voor je inslaapt aan je toegewijde wildeman, die wel moe en bezorgd is, maar helemaal van jou, van de buitenkant tot de diepste diepte. Geef me wat van het bloed van je lippen. Jouw Benito.`
Roland Fagel voor Stichting Literaire Activiteiten Utrecht (SLAU)
Woorden bij van Wegen, maandag 18 februari, Lange Koestraat 15, Utrecht. Toegang gratis. Aanvang 20.00 uur. Italiaanse literaire avond over literatuur, fascisme en oorlog. Met als gasten: Henk Hofland (de enige echte), groot liefhebber van het inderdaad fabelachtige proza van de Italiaanse schrijver Curzio Malaparte, tijdens de tweede wereldoorlog fascistisch correspondent aan diverse fronten en na die oorlog even zo gemakkelijk vooraanstaand communist, tevens eigenaar en architect van de villa op Capri waar Brigitte Bardot haar mooiste filmrol speelde; Frans Denissen, Vlaams schrijver en meestervertaler (van Boccaccio tot Leopardi en Gadda), auteur van de `roman zonder fictie` De vrouwen van Mussolini – Achter de façade van het fascisme (Bert Bakker, 472 blz) en Jan van der Haar, vertaler van de roman Kaputt van Curzio Malaparte (De Arbeiderspers, reeks Oorlogsdomein).
< terug |